|
Katotohanan
Tuesday, September 18, 2012 @ 10:31 PM
Hindi ko na alam kung ano ang totoo.
Ang lahat ng tao ay nakamaskara, hindi ko na alam kung paano kikilalanin at tatandaan ang bawat isa.
Sino na nga ba ang tunay kong mapagkakatiwalaan sa loob ng arena na ito?
One who speaks so vibrantly and with color. Who is there at every emotional falter you make and yet seems to be a fake.
One who undoubtedly speaks with conviction without fear of anyone. Faithful to one's word but then seems to have no filter and exudes such hypocrisy.
One who is a bottomless pool of humor and entertainment. Radiates innocence but hides a surpising sly and cunning side.
Mga tao, mga taong araw-araw mong nakakasalamuha. Araw-araw na may suot na maskara. Araw-araw nahuhusgahan at hinuhusgahan. Minamaliit at namamaliit. Sinaktan at nasasaktan. Kinakaibigan at humahanap ng kakaibiganin.
Mga taong sa pananaw mo ay lubos mong naiintindihan sa tuloong ng mga teorya, idelohiya, pilosopiya at impormansyong nakalap sa karanasan ng buhay. Ngunit, iyong nakalimutan na walang tunay na may kilala sa isang tao, kahit ang kanyang sarili. Kaya't paano mo masasabi na kilala at naiintindihan mo ang takbo ng isip ng sinomang tao.
Tiwala, sadyang madaling ibigay ngunit ang hirap pangalagaan.
Nasaan ang mga relasyong binuo nito? Ano na ang kahahantungan ng mga taong kasapi dito?
Tiwala, nasaan ka na?
9/15/2012
Shadows
Wednesday, September 12, 2012 @ 1:15 AM
" Maybe you were really the one who got away but that doesn't mean I can't get you back and make you stay."
Crying doesn't make you weak. There is no shame in crying.
These are the things I'd like to believe.
Tears are the intangible emotions that has taken a physical form.
From abstract to concrete, tears manifest the words you can't utter, form or think.
A release of this surge of emotions brings one unto her knees but there is nothing to worry for it is a human need to be vulnerable at times, even if we fight it.
We must be vulnerable in order to grow.
~~~
"Happy are who do not fit in."(Sormani, 2012)
I shall accept these strains on my life as they contribute to my being. This work is not only labor but food that my soul thrives on.
Theater is not an easy world to be in. Then again, what world is?
Ang isip, katawan at boses ay ang mga pangunahing kagamitan na kailangan ng isang aktor. Mawala na ang iba, ang entablado, mga ilaw, musika at kung ano pa, huwag lamang ang tatlong ito. Sapagkat upang mabatid ang ugnayan sa pagitan ng aktor at manunuod ay kailangang maipakita niya na hindi sila magkaiba.
Baltazar
Tuesday, September 4, 2012 @ 7:44 PM
"Kailangan ang pag-ibig mo'y may isip."
- Ma'm Corazon, FIL 14 (2012)
Apat na buwan, halos.
Sa kaibuturan ng aking kamalayan, malimit kong ginugunita ang mga pangyayari.
Gunita.
Balagtas sa kanyang Selya; Ang pag-gunita ay ang mga bagay, panyayari, ideya o panahon na hindi na mababalikan.
Apat na buwang nakasanayang wala ka sa mundong ginagalawan. Di ko malaman kung ika'y susuyuin upang bumalik o hahayaang pumiglas paalis.
Pinangungunahan ako ng takot.
Takot ang bumabalot sa aking katauhan.
Mga tanong nagsusumamong sila'y bigyang pansin at tugunan.
Kung pakikiusapan kang ako'y muling kausapin, ano ang iyong itutugon?
Mangyari nga bang ako'y iyong bigyang pansin o isantabi lamang?
Sa pagkakaton na ito, anong hahantungan ng pagkakataong ito?
Ako ba'y linimot mo na?
Ako ba'y tatalikuran na?
Sa huli, haharapin ko ang itutugon sa akin. Mahalaga lamang, sinubok kong makausap ka muli kaysa magpatuloy tayo sa ating mga buhay, iniisip na ang "kung paano?"
|
